اول از همه سال نو مبارک .

بعدشم  مادرخانومی امید دارد سال جدید سال خیلی خیلی خوبی برای همه باشه پر از سلامتی و شادی و موفقیت .

و بعدترش امید دارد بتونه یه  مدرسه خوب  برای باران خانومی پیدا کنه 

 

ممنونم از همه دوستان خوبم که لطف کردن و خصوصی یا غیر خصوصی  در مورد مدرسه و .... نظر دادند .

این روزها که در واقع از اسفند پارسال اولویت زندگی ام شده مدرسه . با وجود اینکه فکر میکردم بهتره دخی پیش دبستانی رو توی مهد بگذرونه اما رفتم تو خط مدرسه .

یه چند تایی هم فرم پیش ثبت نام اینترنتی در سایت مدارس پر کردم . و فردا قراره برم مدرسه "نرجس" رو  ببینم . ۴ شنبه با مدیر مهد قرار دارم  برای مشاوره در مورد مدرسه . یکشنبه " خرد "مصاحبه داریم . اگه وقت بشه همون روز " گل مریم"  هم  یه سر میزنم .سه شنبه هم "سوده " . مدرسه "علامه " و " واله " هم که از لیست خارج کردم فکر میکنم وقت گذاشتن روشون بی نتیجه باشد .

راستش خیلی به مدارسی مثل "خرد" و " مهدوی " خوش بین نیستم . احساس میکنم بعدها باهاشون به مشکل میخورم .  دوستانی که همین الان این مدارس رو انتخاب کردن هم این مشکلات رو لمس کردن و ادعا میکنند که از پسش برمیان . اما شاید من برنیام . قطعا منم میتونم  در خیلی موارد بچه ام رو قانع کنم . اما بر این باورم که بعضی مسائل برای کودک ۵ ساله زوده . شایدم نظر من در عین اینکه محترمه ٬ ولی درست نباشه .

بنابراین فکر کردم بهتره  مدارس غیر انتفاعی دیگه که به محل کارم نزدیک باشه رو هم بررسی کنم . متاسفانه مرجع خوبی برای ارزیابی مدارس وجود ندارد . حتی آموزش پرورش هم درج اسمی مدارس در سایت رو کافی میدونه و ارزیابی مدارس یا حداقل اطلاع رسانی در مورد آنها رو ضروری نمیدونه .

امیدوارم همگی در انتخاب مدرسه موفق باشیم و خودمون به هم اطلاع رسانی کنیم .

---

اما از باران خانوم

صبح ها توی راه مهدکودک رادیو گوش میدیم . مجری در مورد ورزش و کوهنوردی و .... صحبت میکرد .

مادر خانومی : میای این هفته پدر رو راضی کنیم بریم کوه ؟

باران خانومی: آره . اما نباید خیلی بریم بالا .

مادر خانومی : چرا ؟ خسته میشی؟

باران خانومی : نه  اون بالا شیر داره . بهمون حمله میکنه ٬ مچاله مون میکنه  و خرش خرش میخورتمون . 

 

قبل از عید به رسم هر سال برای همه کادر مهدکودک سررسیدی کادو کردیم  و باران خانوم هم برای هر کدوم  نقاشی کشید و تقدیم مهد کردیم .

گویا یکی از مربیان محترم که کارشتناسی روانشناسی هم دارند ( البته مدرک شون رویت نشده ) شوخی یا جدی به دخمرک ما عارض میشوند که : " این چه کادوییه برام اوردی و ....."

خلاصه دخترک هم که حسابی از این رفتار مدبرانه دلخور شده ضمن اعلام موضوع ٬  انصراف خود را از شرکت در کلاس ایشان  درخواست مینماید ٬ مادرخانومی هم گلایه را محترمانه به مدیر اعلام میکند .

خلاصه اوشون در اولین جلسه کلاس شون در سال جدید از دخمر ما عذر خواهی میکنند  ( احتمالا از سر اجبار)

مادر خانومی : حالا با ...... جون آشتی کردی ؟

باران خانومی : بله ٬ اما میدونی چیه مامان ؟ داشت کلکم میزد .

 

 

 

اول از همه علت این غیبت طولانی رو بگم که این وضعیت عدم نمایش عکس ها به صورت دوره ای حسابی کفرم رو دراورده و انگیزه ام رو گرفته . به زودی میام و در مورد باران خانومی مینویسم . 

اما این دفعه مادرخانومی میخواد دو تا  تصمیم مهم بگیره . تصمیم کبری . و راستش براش خیلی سخته .

۱- انتخاب بین مهد و مدرسه برای پیش دبستانی و اینکه مدرسه دولتی بهتره یا غیر انتفاعی

فعلا از مهد راضی هستم و یه جورایی دلم میگه بهتره باران جون بیشتر از این دوران بچگی استفاده کنه . تصورم اینه که محیط مدرسه به هر حال از مهد جدی تره و تفریحات و آزادیش کمتر .

اما حتی امسال هم در مهد بگذرونه به هرحال برای سال دیگه باید فکری کرد .انتخاب بین مدرسه دولتی و غیر انتفاعی هم با نظر سنجی هایی که از مامانهای دوست و آشنا کردم ٬ بازم مشکله . بعضی معتقدنذ تو مدارس غیر انتفاعی ( مطرح ) به بچه فشار میاد  و برای دبستان ٬ دولتی بهتره . بعضی محیط و شرایط غیر انتفاعی رو مناسب تر از دولتی میدونن . ضمن اینکه ساعت کار  و منطقه مدرسه به موضوع دوم هم مرتبطه .

۲- انتخاب بین ادامه اشتغال یا .......

اوضاع از این قراره که ۴ سال پیش در چنین روزی  من دو دل بودم برگردم سر کار یا نه . هر چی دلم میخواست که برنگردم . والدم نهیب میزد که برگردم . خلاصه با مخرصی های اندوخته که چسبوندمش به مرخصی زایمان و کمی مرخصی بدون حقوق . دخترم را در آستانه یکسالگی گذاشتم مهد و برگشتم سر کار .

اما یک ماهی بیشتر نگذشت که دخترک کوچولوی من در مهد دچار مشکل شد و ۵ روزی بیمارستان بودیم بنابراین دوباره مرخصی رو تمدید کردم . و باز  ۳ سال پیش در چنین روزهایی بعد از بازدید از ۱۵ مهد مختلف ،  مهدی رو انتخاب کردم و باز برگشتم سر کار .

چند ماهی سپری شد و باز دخترک ما را خانه نشین کرد (به دلیل سوختگی) ، که دوست ندارم در موردش حرف بزنم .

با خودم فکر کردم شاید باید به این پیام ها توجه کنم و دست از کار بکشم . اما باز والد پیروز بود . والدی که صداش رو به وضوح میشنیدم که زن باید استقلال داشته باشه  .......

از طرفی بالغ ماجرا هم نظرش این بود که حالا که دخمری از آب و گل درآمده و دیر و زود باید بره مهد و به قول معروف پرش رفته پس فکر خونه رو از سرت بیرون کن .

اما جدیدا  سریالی میدیدم  ،که تو یه اپیزود  این پیام را مخابره میکرد ، مردمی که نمیتونن با بچه هاشون باشن ، چرا بچه دار میشن ؟ و خوب فکر کردم من چرا نمیتونم با بچه ام باشم ؟ یا وقتی باهاش هستم واقعا باشم نه فقط حضور فیزیکی !

 واقعیت اینه که  اشتغال من از لحاظ مالی با توجه به درآمد زیر خط فقر ، چندان تاثیری در بهبود وضعیت مالی خانواده نداره . از طرفی مشکلاتی در محیط کار بوجود آمده که در هر صورت به نظر میاد تغییر محل کارم اجتناب ناپذیر باشد . و چون در سالهای اخیر بیشتر کار مدیریتی کردم تا اجرایی فکر میکنم تپیدا کردن کار مناسب سخت باشه .

اما اگر این بار به این پیام توجه کنم و تصمیم بگیرم کمی از" استقلال  "دست بکشم و "زن بودن "و "مادر بودن " رو بیشتر تجربه کنم ، دغدغه هایی دارم ، بعد از ده سال کار چطور بیکاری رو تاب بیارم ؟ فوقش این مشکل با ثبت نام تو چند تا کلاس و گذروندن وقت با دوستان تا حدودی حل بشه . اما :

این حس باقی میمونه که به این اشتغال به کار کردن وابسته شدم. انگار هویتم با شغلم قاطی شده  . تا حالا شده ساعت / گوشی موبایل تون رو جا بزارین ؟ یه همچین حسی دارم . شاید بیشتر ترک عادت هست که ممکنه اذیتم کنه .

آیا ممکنه دخترم به شاغل بودن من بیشتر افتخار کند ؟ من خودم همیشه از اینکه مامانم مسئولیت یه قسمتی رو در اداره به عهده داشت به مادرم میبالیدم .

نمیدونم باید یه لیست بنویسم از مزایا و معایب هر دو  راهکار و یه ارزیابی بکنم . اما خوشحال میشم تجربیات تون رو با من در میون بزارین .

ممنون

 

 

 باران جونی از طرف مهدکودک به همراه دوستان و مربی ها بازدیدی از برج میلاد داشتند و همون روز نقاشی با موضوع برج میلاد داشتند @ اینم عکسش :

اینم چند تا عکس مربوط به همین بازدید :

 

هفته آخر آذر ماه یه کاردستی خانوادگی داشتیم با موضوع وسائل نقلیه که مادرخانومی و باران خانومی تصمیم گرفتند قطار درست کنند ٬ و به نظرم برای آموزش غیر مستقیم خیلی روش خوبیه . یعنی حین درست کردن کاردستی در مورد قطار و بقیه وسایل نقلیه صحبت کردیم و فرق هاشون با هم .

و نمایشگاهی از کاردستی های بچه های مهد ٬ هم برگزار شد :

 و این هم دخی در جشن یلدا ( خانم لباس قاجاری پوشیده )

---

باران جونی پیشرفت خوبی در زمینه موسیقی پیدا کرده . تازه میفهمم منظور صاحبنظران از اینکه گوش موسیقی کودک تقویت بشه چی هست . به وضوح میبینم که دخی متوجه صداهایی که در اطرافش ایجاد میشه هست و حتی ریتم هر کدوم رو میشناسه .

از ترم دیگه میرن رو " بلز " . هم تو مهد هم تو آموزشگاه .

 

---

شیرین زبونی دخی :

باران جون داشت با مامان بزرگش تلفنی حرف میزد .

مامان بزرگ : بابات هست ؟

باران : نه رفته بیرون .

مامان بزرگ : من همین الان زنگ زدم . حموم بود .

باران جون : بله . دوستش اومد رفته دم در .

مامان بزرگ : ای بابا . اومد بهش بگو با موی خیس میری درم در سرما میخوری . باید موهات رو خشک کنی ........

باران جون : کوچولو بود بهش یاد ندادی ؟

 

---

باران جونی خیلی وقت بود دلش اتوبوس سواری میخواست  بنابراین جمعه هفته گذشته وقتی آقای پدر رفته بود فوتبال . من و دخی هم با اتوبوس رفتم بازار تجریش . خیلی تحربه خوبی بود . هم خیابون خلوت بود هم اتوبوس . خود تجریش هم که همیشه زنده است . و دیدن اون همه جنب و جوش و میوه و سبزی واقعا جالب بودش .در ضمن تکیه بزرگ تجریش رو هم دیدیم .  خیلی خوشگل بود .

این هفته هم ۵ شنبه با اتوبوس رفتیم مرکز تئاتر کانون ٬ تو پارک لاله . جدای از اینکه دخی از اتوبوس سواری لذت برد . نمایش بسیار جالبی هم دیدیم  . پیشنهاد میکنیم حتما این نمایش رو ببینید . اسم نمایش " خاله مرجان و خروس " بود .به نویسندگی و کارگردانی خانم مریم کاظمی . و با بازی هنرمند پیش کسوت ٬ آقای محب اهری  و سایر هنرمندان . اجرا رو هم به آقای عبدلعلی زاده تقدیم کردند۰(گویا پیشنهاد اولیه یا ایده اصلی از ایشون بود )

نمایش واقعا عالی بود از هر نظر ٬ داستان ٬ موزیک ٬ اجرای بازیگران ٬ دکور ٬ لباس ها و کلا سبک جالبی که داشت . هم عروسک گردانی انجام میشد هم بازیگر داشتند هم گروه فرم که حرکات ریتمیک جالبی داشتند . و برخلاف  بیشتر نمایش های امروزی  همه اش در حال نصیحت کردن نبود . هر دومون لذت بردیم . و بیشتر لذت بردم وقتی داشتیم برمیگشتیم خونه ٬ دخی برای اینکه برده بودمش نمایش ازم تشکر کرد .

وقتی عکس های نمایش رو بهش نشون دادم . دلش میخواست به قول خودش آهنگش رو هم دوباره بشنوه .

داستان در یک مزرعه اتفاق میفته و دو تا خواهر صاحب این مزرعه هستند . داستان از زبان مترسک مزرعه ( آقای محب اهری) روایت میشود .و ..... حتما ببینید .

فقط حیف که سالن  اصلا مناسب نیست . صندلی ها شماره نداره و دید خوبی هم برای تماشگر ها به خصوص بچه ها وجود ندارد . همین طور از نظر وسایل گرمایشی و ... هم اوضاع خوبی نداره .

 

http://kanoonnews.ir/NSite/FullStory/News/?Serv=122&Id=203294

 

 ترجیح دادم باران جون امسال پیش دبستانی یک رو توی مهدکودک بگذرونه و تا اینجا که از تصمیمم راضی هستم . شاید سال دیگه هم همین تصمیم رو بگیرم .  مهمترین دلیلش اینه که دوست دارم بیشتر بتونه بچگی کنه .

تغییرات خوبی هم توی مهد داشتند و برنامه های جالب :

مهرماه :

 

یک هفته اول مهر رو که هر روز جشن  داشتند . و حسابی بهشون خوش گذشت .

روز آتشنشانی هم از طرف مهد رفتند یکی از مراکز . و تجربه خوبی بود. شماره ۱۲۵ رو  هم یاد گرفتند .

یه روز هم به مناسبت روز جهانی غذا ٬ برنامه عصرونه داشتیم تو مهد . هر کدوم از مامانا یه عصرونه درست کردند و بردیم  مهد .

یه روز هم کلاس ورزش شون رو تو پارک با مربی ها برگزار کردند حسابی بهشون خوش گذشته بود .

به مناسبت روز پست هم برامون نقاشی کشیدن و پست کردن دم خونه . خیلی از گرفتن این نقاشی پستی خوشحال شدم به خصوص که خیلی وقته پست برامون چیزی نمیاره . با وجود این همه وابستگی به دنیای مجازی . هنوزم مزه نامه کاغذی یه چیز دیگه است .

با دوستان اینترنتی هم روز جهانی کودک رو در پالیم گذروندیم . که برنامه شون برعکس پارسال اصلا جالب نبود .

آبان ماه :

جالب ترین اتفاق این ماه برف خوشگل و البته سنگینی بود که تجربه کردیم و مادر خانومی و باران خانومی آدم برفی خوشگلی ساختند که البته توسط برخی از همسایگان دور از فرهنگ و تمدن چند ساعتی بیشتر عمر نکرد و حسابی داغون شد . راستش برای خودمم عجیب بود چون هیچ وقت نشده بود آدم برفی که درست میکردیم به جز آفتاب توسط موجود دیگه ای خراب بشه . 

این ماه هم توی  مهد ٬ برنامه های جالبی داشتند . یه روز بازدید از موزه حیات وحش پردیسان داشتند . یک روز بازی با دستمال رولی  و یک روز هم جشن بالماسکه که امسال هم باران خانومی دوباره کفشدوزک شد البته دامن و بال لباس رو دوباره از اول درست کردم و  یه ظرف هم شکلات تزئین شده همراه کفشدوزک کوچولو فرستادیم مهد .

 تو این ماه یه تئاتر هم رفتیم . نمایش " جنگلی ها ". 

 صرف نظر از پیام نمایش که از اول تا اخر از شهر تهران و شهرونداش بد میگفت . کار متفاوتی بود و هدفش تخلیه هیجان بچه ها بود . نمایش کاملا موزیکال بود و از بچه ها دعوت شد جلوی سن بپر بپر کنن .

 

 

باران جونی داشت با دختر خاله اش ( نگار جون ) تلفنی صحبت میکرد .از مهدکودک و مدرسه و اینا . یهو گفت : من بزرگ بشم میرم مدرسه . بزرگتر بشم میخوام "پلیس "  بشم .

(بعدا ازش پرسیدم ٬ حالا چرا میخوای پلیس بشی ؟ گفت : میخوام موتوری هایی که کلاه نمیزارن و دزد ها رو دستگیر کنم )

---

باران جونی از حموم اومد .

مادر خانومی : عافیت باشه عزیزم .

باران خانومی : من که عطسه نکردم .

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

دخی ما دیگه حسابی خیابون ها رو میشناسه .  چند وقت پیش برده بودمش دندونپزشکی . و به دلایلی دوباره از همون خیابون رد شدیم .

باران خانوم : مامان . من میدونم اینجا کجاست . نزدیک دکتر خمیر دندونه .

---

داشتیم بازی میکردیم . طبق معمول نقش هامون عوض شده بود .

باران خانومی ( در نقش مادر ) : دخترم باید دست منو بگیری که ماشین بهت نزنه .

مادرخانومی ( در نقش بچه ) : چشم قول میدم .

باران جونی : آفرین دخترم . من بهت افتخار میکنم . 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

یکی دو تا نمایش هم تو این مدت رفتیم . یکی تو فرهنگسرای ابن سینا به اسم " گلدونه و پری خوابها" که با کارین و آرین رفتیم  :

 و دومی نمایش " جک و لوبیای سحر آمیز "  در تالار هنر که البته دخی خوشش اومد اما من توقع داشتم این داستان به این معروفی قشنگ تر از این کار بشه ت و این نمایش هم اهورا ما رو همراهی کرد .  دیگه نشد  قرار بزاریم و نمایش " هفت خوان رستم "  رو هم بریم .